Ενθάρρυνση είναι να μπορώ να μεταβιβάσω στον άλλον το θάρρος να είναι ατελής (Ρ. Ντράικωρς). Θάρρος να συνεργαστώ, θάρρος να ρισκάρω να «μειώσω» τον εαυτό μου. Το εμπόδιο στην εσωτερική ανάπτυξη είναι ο φόβος και το αντίδοτο είναι το θάρρος. Ο στόχος της ενθάρρυνσης είναι να βοηθήσει το άτομο να μετακινηθεί από τη μια φιλοσοφία που λέει «δε μπορώ», στην άλλη που λέει «θα μπορέσω», «έχω την δυνατότητα».

Ο μοναδικός εχθρός στη προσωπική μας ανάπτυξη είναι ο φόβος (Corsini). Ο φόβος είναι η μεγαλύτερη παγίδευση του ανθρώπου και έχει μια απίστευτη ιδιότητα: να ελαχιστοποιεί όλες τις άλλες ανθρώπινες ικανότητες! Επειδή ό,τι φοβάται, τόσο αυτό διογκώνεται και δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Μόλις ο άνθρωπος προσεγγίσει πράγματα που φοβάται, αμέσως αυτά χάνουν τη δύναμή τους και ξεφουσκώνουν, όσο διογκωμένα κι αν είναι στο μυαλό του. Βασικό στοιχείο της ενθάρρυνσης είναι ο αμοιβαίος σεβασμός. Σέβομαι την διαφορετικότητα και την προσωπικότητα του άλλου.Για να ενθαρρύνω βρίσκω τα θετικά του άλλου και τα τονίζω, τον εκτιμώ και τον αποδέχομαι. Όταν κάποιος δεν κινείται, δεν κάνει πράξεις, είναι γιατί ή νομίζει ότι δεν μπορεί, ή νομίζει ότι δεν το χρειάζεται. Η εγκατάλειψη της προσπάθειας αποθαρρύνει ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό αν δεν του το δείξω, δεν θα το καταλάβει. Όχι όμως με δασκαλιλίκι, με κριτική, με υποδείξεις, όχι λέγοντάς του τι δεν κάνει, όχι ξύνοντας πληγές.

Τα αρνητικά είναι σαν μια ανοικτή πληγή, όσο την ξύνω δεν θα γιάνει ποτέ. Μόνο όταν την αφήσω ήσυχη θα επουλωθεί. Όταν κατακρίνω δεν εμπνέω τον άλλον, απλά μένει με την κατάκριση. Ξεχνάω τα αρνητικά, δεν τα αναφέρω καθόλου, βρίσκω ένα θετικό στοιχείο και του το τονίζω, βρίσκω την ευκαιρία να κτίσω πάνω σ’ αυτό. Αυτό του δίνει φτερά! Η διαδικασία αυτή ξεκινάει από την στιγμή που γεννιέται το μωρό, μέσα στην καθημερινότητα, σ’ έναν συνδυασμό λεκτικής, σωματικής και συναισθηματικής επικοινωνίας. Ο ρόλος μας σαν γονείς είναι να μπορέσουμε να φτιάξουμε ανεξάρτητα άτομα, μη φοβισμένα, που να μπορούν να αντιμετωπίζουν την μειονεξία και την έλλειψη γνώσης, να μπορούν να δουν και να αξιοποιήσουν το δυναμικό που έχουν μέσα τους. Να αφήσω το παιδί μου να προσπαθήσει να κουμπώσει μόνο του το πουκάμισό του, η να δέσει μόνο του τα κορδόνια του, ή να φάει μόνο του και να του δείξω πόσο πολύ έχω εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρει. Κι ας του πάρει χρόνο κι ας λερωθεί κι ας κάνει λάθος, το χαμόγελο του γονιού του δίνει σιγουριά. Δεν υπάρχει γνώση παρά μόνο από τη δοκιμή και το λάθος. Και η μεγαλύτερη μας φιλοδοξία είναι να αντικαταστήσουμε ένα μεγάλο λάθος με ένα μικρό κι όχι να μην κάνουμε λάθη. Κάνω λάθος σημαίνει ότι έχω κινηθεί, έχω προσπαθήσει. Αφήνοντάς το να προσπαθήσει μόνο του, είναι σχολείο, είναι η εκπαίδευσή του για τις δοκιμασίες της ζωής, μαθαίνει να πέφτει και να ξανασηκώνεται αμέσως και να μην σκάει κάτω σαν καρπούζι με την πρώτη δυσκολία. Αλλιώς θα απογοητευτεί πολύ εύκολα μόλις δεν βρει κάποιον στη ζωή του να του «δέσει τα κορδόνια του».Ενθάρρυνση δεν είναι το «μπράβο», είναι να πω πχ. «πόσο θαρραλέος είσαι που …», «φαίνεται ότι προσπάθησες πολύ», «πρέπει να είσαι περήφανος …», «ενδιαφέρουσα άποψη», «ενδιαφέρουσα ερώτηση», «εκτιμώ την βοήθειά σου», «έχεις δουλέψει πολύ», «αυτή η δουλειά φαίνεται να σ’ ευχαριστεί πολύ», «είμαι σίγουρος ότι θα βρεις τον τρόπο να συνεργαστείς» κλπ.

Ενθάρρυνση είναι το πως θα διεγείρω τον άλλον, το σύνολο του εαυτού του ώστε να μπορεί το άτομο να αξιοποιήσει αυτές τις δυνατότητες στο μάξιμουμ και αυτό να γίνεται με μια θετική κίνηση στη ζωή. Αυτός είναι κι ο ρόλος του θεραπευτή, να διεγείρει στο άτομο τις εσωτερικές του δυνάμεις, για να μπορέσει να ανθίσει όπως το λουλούδι στη ζωή του. Παράλληλα και με την βοήθεια της ομοιοπαθητικής το άτομο συνήθως βλέπει πιο γρήγορα τα θετικά αποτελέσματα, αυξάνεται η ζωτική του δύναμη κι ενέργεια, τονώνεται το ηθικό του και ενθαρρύνεται.  Όταν ο άνθρωπος προσεγγίζει πράγματα που φοβάται, αμέσως αυτά χάνουν τη δύναμή τους και ξεφουσκώνουν. Όταν ενθαρρύνω τον άλλον συγχρόνως αυτοενθαρρύνομαι.Πόσο είναι όμως εύκολο κι εφικτό για μας να ενθαρρύνουμε τον άλλον ή ακόμα και τον εαυτό μας; Για να είμαστε ενθαρρυντικοί πρέπει πρώτα απ’ όλα να τιμούμε τον άλλον. Να του δίνουμε αξία, να πιστεύουμε ότι το άτομο αυτό έχει ικανότητες και προσόντα και να το τιμούμε γι’ αυτό που έχει και όχι γι’ αυτό που δεν έχει, να του δείχνουμε πίστη και εμπιστοσύνη, να αναγνωρίζουμε την κάθε μικρή του προσπάθεια και πρόοδο, να εστιάζουμε στα προσόντα του, στα ενδιαφέροντά του και τα ταλέντα του, να αποφύγουμε εκφράσεις που έχουν την τάση να αποθαρρύνουν όπως «μόνο», «πάντα» κλπ και να αναπτύξουμε την αίσθηση του χιούμορ. Έχοντας χιούμορ και κοιτάζοντας τα πράγματα με πιο απλή μορφή, βρίσκω πιο εύκολα τα θετικά του άλλου.

Το παιδί που φέρνουμε στη ζωή, μας προσφέρει ένα δώρο, την πρόκληση να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Κείμενο: Ελένη Σπυρίδου

0
0
0
s2sdefault
powered by social2s
 www.qrcode-generator.de

Επικοινωνία

Τηλέφωνο: (210) 26.39.977
Fax: (210) 26.39.976
Email: mail[@]5sek-g-athin.att.sch.gr

Get in contact

Back to top